Gyöngyös (H), Zebenégy (H), Galanta (SL), Kutna-Hora (CZ), Dresden (D), Hohenfelden (D), Düsseldorf (D) 24 – 31 augustus 2026
Zodra ik Hongarije binnenrijd, waan ik me in Georgië. Wat een slechte weg. Aanvankelijk denk ik
“bij het eerste dorp zal het wel beter worden, want wie wil de weg naar de grens betalen.” Ik kom bedrogen uit. Hoewel ik 90 mag, rij ik max 60 en slinger ik als een dronkaard over de weg om de grootste kuilen en gaten te vermijden. Ik zie niks van de omgeving maar ik mis niks, zegt Wil René. Stiekem denk ik dat hij graag wil dat ik mijn ogen op het asfalt
houd. Maar soms lukt het vanuit een ooghoek te kijken en zie ik inderdaad alleen grote kale vlaktes van gemaaide velden met hier en daar wat bomen.
De snelweg naar Boedapest zal waarschijnlijk veel beter zijn maar we hebben ervoor gekozen om tolwegen te vermijden. We hebben immers alle tijd. In Bulgarije en Roemenië zijn bijna alle wegen tol dus daar hebben we dat e-vignet wel geregeld. En net als in Roemenië hebben we geen geld gewisseld. Op veel plaatsen kun je pinnen. Na 200 km zijn we het rijden zat en zoeken een overnachtingsplek op. Ik zie een picknickplek bij een stadje waar ze geen Starbucks hebben, wel een McDonalds. We maken het ons gemakkelijk. Niet koken maar hier eten, en dan is de temperatuur straks hopelijk ook weer onder de 30.
De picknickplek is prima, de zon is bijna achter de bomen. We zetten de camper met de deur naar het veld zodat het zandweg achter ons loopt. Zodra de zon weg is, zitten we buiten. De idylle van de plek is met de hitte van de afgelopen weken letterlijk opgedroogd. Er is geen kabbelend beekje meer, de bomen zijn dor en het groene gras is geel als stro. Het knispert onder mijn voeten. Het is er wel heerlijk rustig. Totdat een auto vol opgeschoten jongens, gillend voorbijrijdt en later ook weer terug. Ik zwaai uitbundig naar de auto, in de hoop dat ze inschatten dat we niet bang zijn, en ze dus geen “lol” aan ons kunnen beleven. Of dat geholpen heeft, weet ik niet, maar ze komen niet meer terug. In de avondschemer komt er een brandweerauto kijken of er geen smeulend vuur is achtergebleven. Wel schrik ik me rot, als in het donker een wandelaar met zaklamp vlak langs de openstaande deur loopt. Ik had ‘m wel horen aankomen maar verwachtte dat íe over de weg zou lopen. Daarna blijft het stil en slapen we prima. Niet de zon maar een jong stelletje wekt ons. Ze stoeien en lachen.
Ik heb een route uitgestippeld langs een UNESCO-dorp, de Donauknie en als we het halen het stadje Tata. We rijden langs wijnvelden en zijn – helaas - te vroeg voor het wijnfeest in een dorp. Hollókö, het Unesco-dorp ligt verscholen in een heuvelachtig natuurgebied. Na een uur, rijden we het dorpje in. Ik verwacht grote drukte, touringcars, maar het is erg rustig. We rijden de betaalde parkeerplaats op, waar nog plek zat is. Om tot de ontdekking te komen dat je alleen cash met Hongaarse florin kunt betalen. Het infocentrum ernaast is gesloten, ook al zou het open zijn. Tja wat dan. We besluiten verder te rijden. We weten immers niet wat we missen. Rationeel klopt dat maar ik baal er wel van, en mopper nog een tijdje voor me uit. Ik zet een review over de parkeerplaats op google. Misschien helpt het andere buitenlandse bezoekers.
Een paar dorpen verder vinden we een leuke plek om een boterham te eten. Bij een kasteel. Op
internet zien we dat het een museum is. Ach, laten we maar gaan kijken. Entree is 1500 florin – wat we niet hebben - maar met een briefje van 5 euro kunnen we ook binnenkomen. Een dame die alleen Hongaars spreekt neemt ons mee. Het is een allegaartje aan thema’s. Het kantoor van de laatste kasteelheer - denk ik. Dan een zaal met uitleg over blokprint en batik van Hongaarse motieven. Een kledingontwerpster gebruikt de oude motieven in een nieuw jasje. Ik vind het blauw op wit wel mooi. In de volgende zaal stappen we ineens de oudheid in met Romeinse vondsten. Om daarna de oorlogen met de Turken en de Tartaren te zien en het ontstaan van dit kasteel. Bij de volgende zaal zitten we in de Sissi-tijd al gaat het over diplomatie. En als laatste wandel ik het interieur van een damessalon en slaapkamer in. Het is wel een aardige onderbreking van het rijden maar ik zou het je niet aanraden.
Op naar de Donau. Van tevoren heb ik gekeken of de Donau te zien is vanaf de weg. De route aan de noordkant van de rivier geeft de meeste kans. Voordat we daar zijn, stuiteren we over de slechte Hongaarse wegen. Soms lijkt het alsof we stoelen met gasvering hebben zoals in vrachtwagens. Ik herken het schommelen uit de beelden van de rally Parijs-Dakar. We wisselen regelmatig want het is inspannend dat turen naar het asfalt, snel reageren om gaten te omzeilen terwijl ik ook tegenliggers en het verkeer achter me in de gaten hou. Eenmaal bij de Donau zijn we het rijden zat, ook al is het pas 3 uur. We zoeken een mooi plekje aan het water naast een aanlegsteiger van de veerboot. Die vaart niet, het aanmeerponton ligt maar half in het water.
Om het stadje Tata te bereiken, rijden we via Slowakije. De Donau is ook een stukje grens. Om dan via een brug weer Hongarije in te rijden. We pakken de fietsen om rond het meer van Tata te rijden. Maar eerst ergens wat eten. De eerste brasserie heeft om wat voor een reden dan ook, geen broodjes, maar de eigenaresse verwijst ons naar een collega. Een kilometer verderop. Alleen is die vanwege omstandigheden gesloten. Een restaurant in de buurt is gesloten. Om de
hoek aan het meer – ook gesloten. Jasses, ik moet eten – ik ben inmiddels al grumpy. Wil René neemt het voortouw want zonder eten kun je met mij geen land bezeilen. Vlakbij ligt een park met kasteelruïne, wil ik toch even kijken. En ja hoor, die staat achter hekken want wordt gerenoveerd. “Ik ga niets meer uitzoeken, het is allemaal onbereikbaar!” Van grumpy ben ik inmiddels ronduit chagrijnig en onredelijk. Wil René rijdt linea recta naar de dichtstbijzijnde locatie waar wat te eten is: een banketbakker. Na een kop koffie en een tompoes ben ik weer aanspreekbaar.
We fietsen verder rond het meer en verbazen ons over de vele afgescheurde bomen. Er zitten hele recente storm-slachtoffers bij[1]. De natuur mag hier zijn gang gaan, alleen de boomdelen die over het pad lagen zijn weggehaald, concludeer ik. “Of, er is gewoon geen geld voor” oppert Wil René. Tja, zo kan je er ook naar kijken. We zien de kastelen alleen van buiten. Geen zin om binnen te kijken. Veel meer zin in een douche.
En die is er bij een benzinepomp net over de grens met Slowakije. Die info vind ik in een Truckers-app. En die info klopt! Voor 2 euro pp douchen we en met zo’n warme dag als vandaag, is dat heerlijk. De ventilatie zou beter kunnen maar mij hoor je niet klagen. Ik voel me weer fris en schoon.
We rijden nog een uur Slowakije in en zoeken een plek bij een stuwmeer. In tegenstelling tot Turkije is hier genoeg vertier. Zeilbootjes, motorboten, waterscooter, vissers, fietsers, skeelers, en gezinnen die onder een parasol aan de waterkant vertoeven. Er is zelfs een terras.
De drukte blijft, ook al lijkt het aan het begin van de avond rustig te worden. Tot ver na middernacht komen en gaan auto’s. Een busje parkeert om half drie ’s nachts net naast ons. Al kwebbelend stappen vier mensen uit en aan half uur later kwebbelend in. De gesloten deuren smoren de stemmen een beetje. Pas rond half vier dempt de regen het geluid van buiten en val ik in slaap. Vier uur later is het vertrek van datzelfde busje de wekker. Inslapen lukt me niet meer want er komen meer
auto’s aan die graag naast ons parkeren. Het blijken brandweermannen te zijn. Er verzamelen zich zo’n 7 verschillende wagens waarvan er vier een bootje bij zich hebben. Na drie kwartier is er een briefing. En weer drie kwartier later - als wij vertrekken - liggen de bootjes in het stuwmeer. Geen erg hoog tempo. We wachten de verdere oefening niet af en als we wegrijden komen we nog een aantal grote brandweerauto’s tegen.
Mijn nichtje heeft deze zomer met AI haar reis samengesteld. Goed plan: dus ik vraag AI ook om een mooie route naar Dresden, tolvrij en in ongeveer drie dagen. Met wat moeite had ik het zelf waarschijnlijk ook wel kunnen vinden maar AI doet het in 1 minuut. Dat hoge reistempo heeft te maken met ons plan om volgende week in Düsseldorf bij de Caravan Salon te zijn. De grootste camper- en caravanbeurs van Europa. We denken er nog steeds over om de onze in te ruilen. En deze hebben we 7 jaar geleden gekocht op deze beurs. De tijd vliegt.
We rijden vandaag Slowakije uit en Tjechië in. Als het mijn beurt is om te rijden, stop ik alweer na driekwartier. Mijn ogen vallen dicht. Eenmaal in de bijrijdersstoel is dat letterlijk zo. Bij Brno, in het zuidoosten, is de lucht als een benauwde, warme deken. Dat motiveert me om verder te rijden. Wel na een sterke bak koffie. Om half zeven zijn we bij de eerstgeplande AI bedachte stop: Kutna Hora. We zijn het meer dan zat. Inmiddels hebben we twee wild-plekken afgekeurd. Eén omdat die gebruikt werd door de Scouting, en de ander was voor onze camper onbereikbaar (te smal, steil pad). Het wordt een camping aan de Elbe. Dan lossen we ook gelijk ons afvalprobleem op. In Tsjechië scheiden ze afval en restafvalcontainers kunnen we niet vinden of die zijn met een ketting op slot. Heel goed, alleen waren wij er nog niet op bedacht.
De camping heeft weinig buitenlandse gasten. Alle aanwijzingen in het toiletgebouw staan alleen in het Tsjechisch. Ook al kan ik de letters herkennen, ik kan de woorden niet duiden. We hebben honger en na zo’n lange dag rijden, zeker geen zin om te koken. De camping heeft een restaurant. We eten er boven verwachting prima. Om half 10 lig ik in mijn mandje en val direct in slaap.
Kutna-Hora schijnt een mooie stad te zijn maar die laat ik voor een andere keer. Wat we wel bekijken is de knekelkapel van Sedlec. Ooit strooide een monnik, net terug van een Middeleeuwse kruistocht, op de begraafplaats het zand van Golghota, de berg waar Jezus aan het kruis hing. Dat betekende een toeloop van mensen die hier begraven wilden worden. Bij de bouw van een kerk moesten graven geruimd worden. De opgegraven beenderen werden gedroogd en bewaard. Een monnik sorteerde de botten legden ze op stapels. In de 19e eeuw kreeg een houtbewerker de opdracht de kapel met knekels opnieuw in te richten. En zijn werk is
wat we vandaag zien. Hij maakte een kroonluchter van de beenderen, een wapenschild, een vaas, wandversieringen. Zo vrolijk gemaakt dat ik vergeet dat het botten zijn van mensen die 500 jaar geleden overleden. Ik maak geen foto’s maar hergebruik foto’s van internet. Net als de houtbewerker, alleen minder creatief 😊.
De route volgt min of meer de Elbe. Wegens wegwerkzaamheden word ik een kronkelige weg ingestuurd die voert langs kastelen en oude fabrieken in smalle dalen. Hier wil ik nog wel eens terug en dan rustig kijkend op de fiets. De grens passeren we via de Elbe vallei. Hier zijn ineens veel campers en camperbussen. En om aan te geven dat we dichter bij huis zijn, begint het te regenen.
We zetten de camper midden in Dresden vlak bij het station. Het wordt geen rustige nacht met aan drie kanten spoorwegen. Ik ben echter door het rijden moe genoeg om de vele treinen te negeren.
We fietsen naar het centrum en zijn verbaasd dat er om half 10 nergens koffie te koop is terwijl er al hordes aan toeristen rondlopen. In ieder geval op de binnenplaats van het voormalige paleis van de keurvorst van Saksen. Om 10 uur gaan de meeste koffietenten open, net als de musea.
Toch eerst koffie en dan het museum van de oude meesters. Die keurvorst was niet alleen opdrachtgever van veel stadsgezichten op Dresden maar verzamelde ook veel schilderijen.
Waaronder ook veel doeken uit de lage landen – Rembrandt, Rubens, Vermeer, Ruijsdaal etc etc. Ik ken een aantal schilderijen als plaatjes in boeken, uit de kunstgeschiedenisles. Alleen hier zie ik hoe groot of beter, hoe klein die doeken zijn. Jammer van de vaak slechte verlichting
(spiegeling) en de vergeelde kleur – veel doeken zijn wel toe aan een opfrisbeurt. Het inspireert wel weer om zelf te gaan schilderen. Daar zijn we de laatste 2 maanden niet aan toegekomen.
We dwalen wat door de oude stad. Het is fantastisch weer 25 graden, overwegend zonnig met een lekker briesje. We lezen dat Dresden ook veel straatkunst heeft die vooral te vinden is aan de andere kant van de Elbe. Daar vinden we echter vooral veel volgekladde muren en een enkele mural die beklad is. We stuiten op een kleine buitententoonstelling van oude vakantievoertuigen.
Caravans uit de DDR-tijd en een Lada met daktent. Vooral de klapstoelen roepen meteen herinneringen op. Een knipoog naar de beurs in Düsseldorf. Genoeg gedwaald, tijd om boodschappen te doen en weer een stukje westelijker te rijden. In de supermarkt zie ik als eerste de groenten en fruit. Wat een breed assortiment is het weer en alles ziet er zo fris uit. Een feest om te zien en te kopen. Wat zijn we in NL toch gewend aan, en verwend met een hoge kwaliteit vergeleken met Turkije, Georgië, Armenië, Bulgarije en Roemenië.
We zetten de camper op de groene parkeerplaats bij het Thüringen openluchtmuseum in Hohenfelden. ’s Nachts is het er aardedonker en oorverdovend stil. Nu we hier toch zijn, gaan we ook wel even kijken. Er zijn oude (vakwerk-)boerderijen hierheen verhuisd en opgeknapt. Ieder toont een andere periode. We zijn de eerste gasten en kunnen onbekommerd rondlopen en binnenkijken. Een huis associeer ik meteen met een concentratiekamp door de hoge schoorsteen. Het blijkt oude een bloempotten maker te zijn. Het park heeft een hoog educatief gehalte. Normaal zou ik niet zijn gaan kijken maar nu ik er ben vind ik het wel interessant.
Tegen de middag rijden we door naar Düsseldorf. De grootste camperbeurs van Europa. Het is zondag en rustig op de snelweg, totdat we in de buurt van het Ruhrgebied komen. Het aantal campers op de weg neemt toe. Pas om 19 uur kunnen we het parkeerterrein op. Ik heb een overnachting geregeld op wat ook de grootste camperplaats van Europa is: 3500 plekken zijn er beschikbaar. Als we rond half acht de snelweg af willen, rijden we in een file van campers en busjes. Vier rijen dik rijden we P1 op. 45 minuten later staan we op P1 Süd, vak 5, rij 14. We
pakken de fiets naar de douche. Wat is het enorm en wat een kapitaal aan voertuigen staat er hier! Er zitten waarachtig 20 douches en verdomt ze zijn heet en de straal is hard. Misschien omdat ik de enige ben die er nu gebruik van maak. Ik vind op internet een luchtfoto van deze camperplaats.
Maandagmorgen, komen we 1 minuut voor opening aan bij een van de toegangen aan. En zoals gehoopt is het nog redelijk rustig. Eenmaal binnen zie ik grote stromen mensen die trappen
afkomen. Ik voel de opwinding van al die mensen en heb zelf ook de neiging om sneller te gaan lopen. Terwijl we zeker 8 uur de tijd hebben voordat de deuren sluiten. In die 8 uur willen wij een groot aantal campermerken bezoeken op zoek naar een vervanging voor onze huidige camper. We zoeken een camper van maximaal 6,90 mtr (die past namelijk in onze tuin), waar we makkelijke in kunnen staan (geen camperbus), grote leefruimte, groter hefbed dan de huidige twijfelaar. Dat is plan A en plan B is opknappen van onze huidige. Halverwege de middag hebben we al zeker 15 grote merken als Chausson, Hymer, Adria, Rollerteam en Hobby gehad. Veel meters gelopen en veel campers bekeken. Het lijkt plan B te worden. Wat ook prima is. Nog drie merken niet gehad. Een zit in hal 1 (Weinsbergen/Knaus), in hal 17 zit Pilote/Frankia. We laten 1 zitten – te ver. En dan zien we ‘m: een Frankia. Een integraal van 6,45 mtr met een kingsize hefbed. Even dreigt het te mislukken. Want hij is pas in juni volgend jaar leverbaar, én we kunnen het niet eens worden over de prijs (waarbij we onze oude inleveren). Het showmodel zoals íe daar staat wordt de oplossing.
November oplevering. Nu als de wiedeweerga C1 rijbewijs halen. Want ook al is íe even groot als de huidige, hij valt onder de categorie tot 4500 kilo wat hetzelfde is als een kleine vrachtwagen.
Bijzondere beelden
Water tappen. Drinkwater kopen we in flessen of vul je bij een bron. Watertappunten zijn in Georgië, Turkije en Armenië vanzelfsprekend. In Hongarije zie ik ze nauwelijks. Nou hoeven de christelijke Hongaren zich niet te wassen voor hun gebed. Terwijl wij met een grote fles de voorraad bijvullen, stoppen er drie auto’s met jerrycans en moeten we elke keer aansluiten in de rij.
We passeren in Hongarije kleine stationnetjes. We moeten één keer stoppen voor dichte slagbomen bij Szurdokpüspóki. De stationschef draait handmatig de slagbomen omlaag en omhoog nadat de trein is gestopt. Hij gebaart met zijn pannenkoek dat de trein weer mag vertrekken Er is waarachtig iemand uitgestapt! Het dorp heeft 1756 inwoners.
Voetnoten
[1] Nog geen week geleden trok er een zware storm voor dit gebied met veel omgevallen bomen en stroomuitval. Het betekende ook het einde van een periode van extreme hitte en droogte. Rapporteren Ground News en Hongarian Conservative
