De eerste etappe: Italië
- 22 mei
- 9 minuten om te lezen
Veenendaal, Vils, Rovereto, Castel San Pietro Terme, Cittá di Catello, Assisi, Esanatoglia
12 – 22 mei 2026
Nog snel tetanus en hepatitisprikken halen bij de GGD in Utrecht en we kunnen vertrekken. Ze zijn niet strikt noodzakelijk maar raadzaam voor de reis die we willen maken. Ze hadden ons ook graag tegen hondsdolheid ingeënt, maar dat vonden wij niet nodig. Wil René is geen honden-, noch katten- liefhebber. Dus de kans dat ze in de buurt komen, is buitengewoon klein.
De eerste stop is Veenendaal waar we kunnen overnachten op de parkeerplaats van een restaurant. Daar eten we met Wil René zijn zussen en zwagers. Gezellig, en eigenlijk eten we net te veel. Voor het eerst sinds ik me kan heugen, krijgt Wil René zijn ijsje niet op. En dat is echt bijzonder. Zo eet hij twee ijsjes van Ko Drost op, voordat ik de mijne op heb. Het formaat van dit dessert is dan ook enorm.
We worden vroeg wakker en rijden om half acht al naar het Zuiden vergezeld door een lekker zonnetje. Nu voel ik pas dat we aan een nieuwe reis beginnen.
Dat zonnetje verdwijnt in Duitsland achter de wolken en laat zich pas rond acht ‘s avonds zien als het de besneeuwde bergen van Oostenrijk oplicht. Ja we hebben maar liefst 750 km gereden. Met de nodige files. Het hemelvaartweekend begint morgen, extra veel mensen onderweg – en dat waren wij vergeten. We rijden om beurten en stoppen alleen voor koffie, tanken, lunch en besluiten zelfs onderweg te koken. Het is immers tot half negen licht en aangezien de temperatuur niet boven de 11 graden komt, is doorrijden aantrekkelijker dan stoppen.
We zoeken een plek om te overnachten in de buurt van de Weissensee of net over de grens bij
Oostenrijk. Simpel, niks bijzonders. Nou als er 25 tot 40 euro voor over hebben. Daar krijg je dan een plek voor, zonder voorzieningen, alleen een hek. Een gewilde regio, blijkbaar. Ik zie nog een truckersplek bij een benzinepomp voor 6 euro. Dat vind ik dan nog wel redelijk. Alleen als we daar gaan kijken, is er nog een plek naast vrachtwagen met levende varkens!! We rijden een stukje verder. Wil René heeft gelezen dat mensen wel eens overnachten op een verlaten bouwterrein in Reutte, een dorp verderop in Oostenrijk. Het bouwterrein blijkt inderdaad verlaten maar niet leeg. Er staan tientallen nieuwe auto’s zonder nummerplaat gestald. Daar passen wij wel naast.
Hemelvaartsdag is een zeiknatte dag. Het regent echt de hele dag en daarmee is er geen uitzicht.
De wolken hangen laag. Om de tolwegen te vermijden, rijden we via Nauders Italië binnen. Op 1500 meter valt er geen regen maar natte sneeuw.
Zo jammer dat we geen uitzicht hebben. Aan de Italiaanse kant is het nog natter. Ik heb medelijden met de vele fietsers die met volle bepakking door de bergen fietsen. Die hadden waarschijnlijk half
mei aangenamer weer verwacht. Ik ook. Hier lijkt hemelvaart niet voor iedereen een vrije dag, althans de wegwerkzaamheden gaan gewoon door, en dus zijn de files nog talrijker. De lucht is zo donker dat het wel avond lijkt en met de vele regen en plassen is het pittig rijden in het Italiaanse verkeer. Rond vijf uur zijn we het zat en vinden een camperplaats met warme douche. Morgen verder tot we de zon vinden.
We rijden de Dolomieten uit en bereiken de Po-vlakte. In de regen. We rijden tot Bologna en nog altijd geen zon alleen maar regen. Zelfs na 1300 kilometer geen zon. Grrr. Als het even droog is lopen we naar de supermarkt. In het dorp zie ik een auto rijden met een enorm bloemstuk op z’n dak. Hij stopt bij de kerk en ik zie dat het een schilderij is met een dikke lijst met bloemen. Een groep oude mannen tillen het gevaarte van het dak. De pastoor met pet kijkt toe. Hij lijkt zo uit een oude Italiaanse film zijn weggelopen.
’s Nachts hoost het gigantisch maar de ochtend is droog. We wandelen door het park waar onze
camper naast staat. We zien mensen met flessen zeulen. Er is hier een bron. Het dorp heet dan ook Castel San Pietro Terme. Het bord naast de bron geeft aan dat je maximaal 20 liter per persoon mag tappen. Ik vraag aan een vrouw die staat te tappen, dat ze toch wel kraanwater hebben? “Dat klopt maar het is niet zo lekker als dit.” Ze geeft me een flesje water om te proeven. “Er zit geen chloor in.” “Precies”, zegt ze en vult verder haar andere flessen. Ik durf niet te vertellen dat het water uit de kraan in Nederland net zo proeft.
We rijden weer een stukje verder naar het Zuiden de Apennijnen in. Inmiddels is de lucht
opengebroken en zie ik een blauwe lucht met witte wolken. Jawel de zon schijnt en onderweg spettert het hier en daar nog. Het stuwmeer dat we passeren is vol, bomen staan in het water. Goed nieuws voor Toscane en Umbrië die deze zomer voldoende water hebben. De weg staat op poten boven de rivier die tussen bergen meandert. Kilometers dendert de camper over gaten, waar brugvoegen zouden moeten zitten. De wegen hebben hier sowieso veel gaten. Dus ik oefen om ze zoveel mogelijk te vermijden, voor later deze reis.
Vannacht slapen we op een camping, en als de voorspellingen kloppen, hebben we de komende
dagen zon. De camping is sinds gisteren open. Vanwege de vele regen en het natte voorjaar zijn alleen de bovenste twee terrassen beschikbaar. Helaas zijn het zwembad en het restaurant nog niet open. Geef niks, zo warm is het nou ook nog niet.
De voorspellingen kloppen deels. Het is afwisselend bewolkt en zonnig. Het belangrijkste is: het is droog.
Naast de camping ligt een oud park. Tussen de bomen verschijnt een groot statig huis dat er goed bij ligt én onbewoond is. Er staat een groot informatiebord – in het Italiaans. De woorden viaggio di studio (studiereis), maffia en Montessori triggeren me. Met een vertaal-app achterhaal ik het verhaal. Hier woonde baron Leopoldo Franchetti en zijn vrouw Alice Hallgarten ruim 150 jaar geleden. Franchetti reisde na zijn studie Rechten naar Zuid Italië om een beter beeld te krijgen over sociale en economische vraagstukken. Op Sicilië raakt hij onder de indruk over de perfecte zorg voor citrusbomen. Totdat blijkt dat de Maffia deze beheert en iedereen die zich tegen misstanden verzet, vermoordt of intimideert. Vooral de moord op een jongeman die een aantal kleuterscholen heeft opgezet, laat diepe indruk achter. Want de maffia wilde ongeschoolde en daarmee makkelijk te manipuleren werkers.
Eenmaal terug publiceert hij hierover en gaat hij de politiek in. Met zijn vrouw organiseren ze later in dit statige gebouw gratis onderwijs voor kinderen van arbeiders, stimuleren innovatie in landbouw èn onderwijs. Daar krijgt Maria Montessori de ruimte om haar pedagogische methode te ontwikkelen. Na Franchetti’s dood wordt het park en huis ondergebracht in een pedagogische stichting, die nog altijd bestaat[1]. Met andere ogen wandel ik verder door het park Villa Montesca.
Cittá di Castello is het stadje waar we op uitkijken. Zo’n 200 meter lager. We fietsen de helling naar beneden, die we met de camper maar even niet inreden. Het waarschuwingsbord: helling 17%, was genoeg om de volgende afslag te pakken. Die slingerweg, die drie keer langer was, pakken we straks op de terugweg naar boven wel. Veel minder steil. We zijn inderdaad snel beneden.
Het is een charmant oud stadje waar vandaag, toepasselijk, de Distinguished Gentlemens Ride[2] is. Vintage motorrijders zamelen geld in voor prostaatkanker. Onderweg daarheen, fietsen we het stadhuisplein in het centrum op waar een antiek en curiosamarkt is. Altijd leuk om rond te dwalen, terwijl een verkoper een oude pick-up met Duitse 78-toeren plaat demonstreert.
Als contrast bezoeken we in een 16e eeuws palazzo waar een tentoonstelling van Alberto Burri[3] te zien is. De enorme werken zijn abstract. Maar enkele werken boeien me. Vooral de miniaturen.
Na zo’n dag cultuur is een boek lezen op de camping waar je vooral vogels hoort een fijne afwisseling. Ik ben me een beetje aan het inlezen voor de reis naar Turkije, Georgië en Armenië. Eerst over de verre geschiedenis van Turkije, dan een roman over het leven in Oost Turkije in de jaren 50 en nu begonnen aan het boek waarin correspondent Lucas Waagmeester[4] schrijft over zijn jaren in Turkije (2014-2020). Die eerste hoofdstukken schokken me. Ik weet wel dat Turkije geen modelstaat is, dat Erdogan en zijn partij niet altijd de democratische weg kiezen en opponenten het daar zwaar hebben[5]. Hij verhaalt over de wijze waarop de Turkse regering omgaat met Koerden en de onmogelijkheid voor journalisten om daarover te berichten of als je dat toch doet, het land wordt uitgezet. Wij reizen straks voor al in Zuidoost en Oost Turkije. Het gebied waar de meeste Koerden wonen[6]. Benieuwd wat ik daar straks van ga merken. Ik merk dat het enthousiasme om wat Turks te leren, afgenomen is.
Voordat we in Turkije zijn, bezoeken we eerst nog Assisi. De Italiaanse stad waar alles draait rond de katholieke heilige: Franciscus. Het is een bedevaartsoord en staat vol kerken en kloosters. Je kunt de hele dag biechten en missen volgen. Ik behoor tot die andere groep: toeristen die door de
nauwe straatjes wandelen. Maar voordat ik in die smalle straatjes loop, ploeg ik eerst een steile helling omhoog met een rugzak waarin een drone zit. Ik had wel gelezen dat het een steile klim was vanaf de camperplaats, maar och het was maar 20 minuten… Nou dat valt tegen. Ik doe er zeker 30 minuten over en uitgerekend vandaag schijnt de zon flink, en gaat de wind achter de stadsmuren schuil. Na een half uur ben ik door de poort en wandelen de eerste
Franciscaanse monniken al voorbij. Die 100 meter hoogte betaalt zich wel uit met een prachtig uitzicht. Op een terras in de schaduw besluit ik mijn plannen aan te passen. In mijn overmoed, dacht ik naar een uitzichtpunt te lopen, dat nog 100 meter hoger en een half uur verder ligt. Ik hou het bij 30 meter en 10 minuten wandelen en met de drone evenaren we dat uitzicht wel – denk ik.
Het andere plan was, om morgenochtend de Franciscusbasiliek te bekijken. Nog een keer die helling van 10% omhoog – ik dacht het niet. De kerk is tot 19 uur open, dus lopen we naar het andere eind van de stad. Ik herinner me nog de beelden van een ingestorte kerk, dat was in 1997.[7] Het dak en de fresco’s uit de middeleeuwen zijn al vele jaren hersteld, en zijn mooi om te zien.
Ik hoor Slavische talen, Spaans maar vooral Italiaans om me heen gesproken door de vele middelbare scholieren die op schoolreisje zijn – vermoed ik. Dan is de energie op en ploffen we neer in een pizzeria. Als we rond half acht afdalen, is het licht prachtig. Wil René stuurt de drone nog een keer de lucht in. Vanavond vroeg naar bed. Klik hier voor de video van Assisi.
De reis gaat verder richting de kust waar we over twee dagen de boot nemen naar Griekenland.
We stoppen eerst in een heel klein dorp met muurschilderingen. Mooie pauze plek die ons in de bergen van Umbrië voert. Het dorpje is nauwelijks op de kaart te vinden en ook pas bij de afslag richting het dorp zie ik als eerste een bord – Murals. En daaronder klein de plaatsnaam Cacciano. Bij het enige café van het dorp is een plek waar we kunnen staan en waar info over de muurschilderingen te krijgen is. Al sinds 2007 is er jaarlijks een schilder-tentoonstelling. De eerste 10 jaar waren het gewone doeken, sinds 2017 zijn de dorpsgevels de doeken voor kunstenaars. Tot onze verbazing zijn er in die 9 jaar al meer dan 60 gemaakt. Van kinderschilderingen tot prachtige gevelgroottte murals. Behalve wij, wandelen er nog drie Aziatische bezoekers rond. De paar bewoners die ik zie, zijn allemaal 60 plus en naast het café annex vergaderzaal is er alleen nog een kerk. Veel huizen staan te koop. De murals genereren in ieder geval inkomen voor het café en misschien aandacht van toekomstige dorpsgenoten?
Camping La Luna is de laatste camping die we in Italië aandoen. Het blijkt gerund te worden door een Nederlands koppel. We worden enthousiast onthaald. Of we dan ook donderdagavond zin hebben om mee te doen met Camping Chefs. “Iedereen maakt iets klaar, dat zetten we op een buffet en dan eten we met de campinggasten aan een lange tafel.” Gezellig, we doen mee.
Italië is in deze periode nog zo prachtig groen en in dat is op deze camping volop aanwezig. We zoeken een plekje onder bomen want de zomer lijkt nu echt begonnen. De beelden die we in Assisi en Cacciano hebben gemaakt verwerken we tot filmpjes. (Je kunt die ook zien bij het tabblad Video van deze website) En terwijl daar mee bezig zijn, vraagt Inke, de campingeigenaresse, of we een drone-foto kunnen maken van het nieuwe zwembad.
Tuurlijk. Ze zijn sinds twee jaar de trotse eigenaar van deze camping. Terwijl we filmen, besluiten we er ook maar een filmpje voor de camping te maken. Het eten is lekker en de gesprekken met de andere koks zijn top. We blijven maar twee nachten. Want vandaag rijden we naar de haven Ancona. Vanavond en morgen varen we naar de volgende etappe: Griekenland.
Voetnoten
[4] Op drift: De ontwrichting van Turkije, Lucas Waagmeester.
[6] Koerden vormen ongeveer 15% tot 20% van de Turkse bevolking (12 tot 16 miljoen personen). Ze wonen hoofdzakelijk in het oosten en zuidoosten van Turkije. https://nl.wikipedia.org/wiki/Koerden
Opmerkingen